Miles

Views
3 months ago

Miles #40 - EEN VOOR ALLEN

  • Text
  • Jaar
  • Schriftelijke
  • Voorafgaande
  • Verboden
  • Kopie
  • Ongeoorloofde
  • Produpress
  • Toestemming
  • Strikt
  • Elke
Miles #40 - EEN VOOR ALLEN

TRENDS WANNEER ZAL

TRENDS WANNEER ZAL MANNENMODE EINDELIJK INCLUSIEF ZIJN? Nicolas Mauclet Timon Van Mechelen is hoofdredacteur van Marie-Claire België, een zeldzaamheid in het wereldje van de Belgische vrouwenbladen. Een ideale positie om de mode-industrie, die hem al sinds zijn kindertijd weet te boeien, onder een vergrootglas te leggen en vooral uit te leggen wat zijn mening is over mannenmerken en inclusiviteit. Een onderwerp dat ingewikkelder is dan het lijkt. Timon, waar kom jij vandaan? Ik heb journalistiek gestudeerd aan de AP Hogeschool van Antwerpen, de stad waarin ik ben opgegroeid. Daarna heb ik als freelancer gewerkt onder andere voor De Morgen Magazine, om uiteindelijk terecht te komen bij HLN en Nina (het supplement bij Het Laatste Nieuws) waar ik schreef over lifestyle. Na ongeveer zes jaar begon ik te werken voor Marie Claire, waar ik momenteel hoofdredacteur ben van de website en het Vlaamse magazine. Wat is jouw relatie tot mode? Geboren en getogen in de modehoofdstad van België, heb ik van jongs af aan het talent kunnen bewonderen, dat hier in Antwerpen rondloopt. Natuurlijk hebben we de beroemde Antwerpse Zes, die het land op de modekaart hebben gezet, maar het is ook heel inspirerend om waar ik ook kom de creatieve en stijlvolle studenten van de Academie tegen te komen. Door hen ben ik ook gaan experimenteren met mijn eigen stijl en kreeg ik inzicht in modemerken en hun geschiedenis. Mijn voormalige collega's van HLN keken vaak neer op dit soort onderwerpen, maar ik heb nooit gedacht dat het oppervlakkig was. Het is een van de grootste sectoren ter wereld, die werk biedt aan miljoenen personen. Wat mij ook erg intrigeert is het menselijke aspect, het zelfvertrouwen (of juist niet) dat je kunt ontlenen aan kleding en de creativiteit die bepaalde ontwerpers aan de dag leggen. Bepaalde merken presenteren zes collecties per jaar en dan gaat het om goede en inspirerende collecties. Ik vind dat zeer indrukwekkend. Als ik modeshows bekijk, krijg ik soms nog steeds kippenvel. Als kledingstukken goed gemaakt zijn, zijn het echte kunstwerken. Dat is ongelooflijk. Hoe zou je jouw stijl omschrijven? Ik denk dat het moeilijk is om je eigen stijl te omschrijven, maar ik heb een vriendin gevraagd om me hierbij te helpen en zij stelde ‘minimalistic street’ voor met inspiratie uit de oorspronkelijke streetwearbeweging. Ik heb me overduidelijk laten inspireren door de ‘original’ streetwearbeweging, maar ik ben niet echt blij met waar dat toe geleid heeft. Het lijkt alsof het te commercieel geworden is, terwijl voorheen juist het tegendeel gold. Maar hierdoor is haute couture toegankelijker geworden, zodat je nu in één winkel merken als Prada naast Stüssy kunt vinden. Daar ben ik een voorstander van, want dat is ook de manier waarop ik me kleed. Ik beschik niet over een budget waarmee ik me van top tot teen in topmerken kan hullen, dus mix ik kledingstukken van mijn favoriete merken als Dries Van Noten en Prada met goedkopere kleding. Ik koop bijna nooit een fast-fashion LOUIS VUITTON item. Ik word echt niet blij bij het zien van die verschrikkelijk goedkope kleding van synthetisch materiaal. Ik ben een groot fan van vintage (mijn favoriete adressen zijn Rosier41 en Labels Inc in Antwerpen) en de merken voor werkkleding Dickies en Carhartt. Zij maken betaalbare, maar duurzame kleding, wat natuurlijk ook beter is voor het milieu. Daarnaast probeer ik zoveel mogelijk Belgische mode aan te schaffen, want ik vind het belangrijk om lokale bedrijven en talenten te steunen. Ik ben een groot bewonderaar van Arte Antwerp, maar ook bijvoorbeeld Jan-Jan Van Essche en de meer bekende namen als Raf Simons en Walter Van Beirendonck. Ik zeg altijd dat ik geen modefanaat ben, maar ik blijf er te veel geld aan uitgeven (lacht)! 22 Elke ongeoorloofde kopie is strikt verboden zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van de Produpress NV

Wat is voor jou de definitie van inclusiviteit in de modewereld, en wat betekent dat voor jou? Inclusiviteit betekent in de eerste plaats dat iedereen zich moet kunnen herkennen in de magazines, de websites en de campagnes die hij ziet. Jarenlang heeft de industrie modellen gepromoot en ingezet die voornamelijk heteronoom, wit en slank waren. We hebben al een lange weg afgelegd, maar er moet nog veel gebeuren. Als homo weet ik hoe het voelt als je je niet vertegenwoordigd ziet in de modeindustrie. Zo zeer dat ik me verloren heb gevoeld toen ik jong was (ook al ben ik bevoorrecht omdat ik wit en slank ben en dus niet totaal het tegengestelde van hoe de industrie wil dat ik eruitzie). Ik zou er graag alle soorten personen in terug willen zien wat betreft beperkingen, geslacht, maat, afkomst, kortom de hele wereld. We leven niet meer in een fantasiewereld, waar we onrealistische beloften doen om een product te verkopen. Als belanghebbende bij deze industrie moeten we ophouden met excuses te zoeken en eenvoudigweg beter ons best doen. En zo moeilijk is dat niet. Dit is een erg actueel onderwerp in de vrouwenmode. En de mannenmode? Dat is een goede vraag, want er is bijna geen aandacht voor inclusiviteit in de mannenmode. Ik kan maar twee merken bedenken, die plus-size mannenmodellen laten zien in een campagne of modeshooting. Ook al heeft onderzoek aangetoond dat mannen even onzeker zijn als vrouwen als het gaat om hun lichaam. Maar mannen spreken veel minder over dit onderwerp, vooral als het om mode gaat. Ik denk dat dat de reden is dat de merken nog niet eens in de gaten hebben dat ze een grote groep mensen links laten liggen. Er is meer vooruitgang op het gebied van etnische diversiteit, maar inclusiviteit is niet alleen een kwestie van zwart of wit. In de vrouwenmode begint men zich hier langzamerhand van bewust te worden, maar in de mannenmode is dat nog steeds niet aan de orde. Kun je voorbeelden noemen van merken/ collecties uit de mannenmode... die gebruikmaken van modellen met grote maten of LGBTQi+-rechten of genderkwesties promoten? Sinds Virgil Abloh bij Louis Vuitton is komen werken, zie ik veel getinte mannen op hun podium. Dat is een goed voorbeeld van de reden waarom het zo belangrijk is om in de mode medewerkers aan te nemen afkomstig uit minderheidsgroeperingen. Want deze zullen hier automatisch meer aandacht voor hebben aangezien ze zelf ervaren hebben hoe het is om niet vertegenwoordigd te zijn. Dat is volgens mij ook heel belangrijk voor de modebladen. In België zijn bijna geen journalisten met een andere achtergrond. Dat wordt helaas ook weerspiegeld in hun publicaties. Pyer Moss en Savage x Fenty zijn opgekomen voor plussize mannenmodellen. Jacquemus en Nicolas Ghesquière zijn belangrijke verdedigers van LGBTQI+-rechten. Zij hebben het vaak over dit onderwerp op hun Instagram. En natuurlijk Telfar Clemans, zelf zwart en gay, die opkomt voor de regenbooggemeenschap. Fast-fashionketens als ASOS en H&M doen het trouwens ook niet slecht op dit gebied. Zij hebben bijvoorbeeld mannencollecties in grote maten, met echte plus-size modellen in hun lookbooks. Is het tegenwoordig gemakkelijk om als man een extravagant gebloemd overhemd te dragen met volants, bijvoorbeeld? Is daar plaats voor in de designerwereld? Helaas denk ik niet dat dat nu al eenvoudig is. Ik kan me nog herinneren, dat Zalando een man toonde die een rok droeg in een van hun campagnes afgelopen jaar en dat daar op sociale media veel negatieve reacties op kwamen. In België hebben zelfs (rechtse) politici zich hiermee bemoeid. Ik ken kerels die zich wat ‘vrouwelijker’ kleden en die op straat worden lastiggevallen. Meestal door andere mannen, die zich bedreigd voelen in hun mannelijkheid. Echt pathetisch! Maar toen Vogue US onlangs kwam met Harry Styles op de cover gekleed in een jurk, werd dit hun bestverkochte nummer sinds jaren. Ik denk dat daarmee wordt aangetoond dat vooral jongeren meer openstaan voor deze dingen. Ze denken minder in termen van labels en seksen en dragen gewoon wat ze willen. In Antwerpen kom ik veel jongens van 16 jaar tegen gekleed in roze en met nagellak op, die niet bang zijn om te worden nageroepen. De afgelopen jaren zijn de verkopen in de mannenmode de lucht in geschoten. Ik geloof dat dat het bewijs is dat belangstelling hebben voor kleding steeds minder wordt gezien als seksegebonden, dus ‘vrouwelijk’. Bijgevolg bewegen we ons in de richting van een meer diverse mannenmode. Maar we hebben nog een lange weg te gaan. Wat zijn de meest tolerante merken die echt voor een omwenteling zorgen? Zoals ik hiervoor al zei, Pyer Moss en Telfar schudden echt de boel op. Maar ook meer commerciële merken als Gucci. Hun creatief directeur Alessandro Michele heeft grenzen verlegd op het gebied van gender. Op de catwalk presenteert hij doorzichtige gebloemde overhemden of glanzende skinny pantalons en deze zijn extreem populair. Fast-fashionmerken kopiëren dit succes, iets dat normaal gezien niet goed is, maar in dit geval wel helpt om het verschil te maken. H&M bijvoorbeeld, kwam met gendervrije collecties, dat is een grote stap, want zij bedienen een groot deel van de bevolking. Zelfde verhaal voor Zalando met zijn vooruitstrevende reclamecampagnes. Zij steunen ook de LGBTQI+ in Hongarije, Turkije en Rusland. Zij brengen campagnes uit met daarin koppels van dezelfde sekse ook al is dat daarginds verboden. Daarnaast zijn er veel kleine mannenkledingmerken zoals Sunnei, Our Legacy en Noah die het verschil maken maar dan op kleinere schaal. Denk je dat populaire persoonlijkheden als Harry Styles of Lil Nas X vastgeroeste patronen kunnen doorbreken? Absoluut. We hebben personen als Harry Styles, Lil Nas X en zelfs Kanye West nodig, want die bereiken een enorm groot publiek. Het komt door hen dat veel mensen afstand nemen van het hokjesdenken (gender/ras)… en het niet vreemd vinden als een man vrouwelijke kleding draagt of make-up, enz. Ik heb pas nog een interview bekeken van Kanye West van tien jaar geleden, waarin hij zijn collega's uit de rapwereld aansprak op hun homofobie. Als een zeer gerespecteerd en populair iemand als hij dat zegt, dan kan dat echt het verschil maken. Ook de leadzanger van Måneskin (van het Eurovisie Songfestival) is een goed voorbeeld. Hij draagt vrouwelijke kleding en make-up, kust andere mannen, maar blijft extreem populair bij de vrouwen. Het feit dat het hem niet uitmaakt, kan de ogen openen voor mensen die nooit eerder hebben nagedacht over dit probleem. Welke verbeteringen moeten we verwachten van de mannenmode-industrie? Ik denk dat het grootste probleem op dit moment de totale afwezigheid van plus size mannenmodellen is. Vrouwen hebben modellen als Tess Holiday, Jil Kortleve, Ashley Graham om te bewonderen, maar dat is niet het geval voor mannenkleding. Alsof mannen met grote maten niet geïnteresseerd zouden zijn in mode en dus maar genegeerd moeten worden. In dat opzicht is er een grote rol weggelegd voor de mannenmedia. Bekijk eens een aantal recente nummers van Esquire en GQ US en je komt geen enkele man met overgewicht tegen. Gelukkig doen ze het op het gebied van etnische diversiteit iets beter. Hetzelfde geldt natuurlijk voor mannen met een beperking, maar in de vrouwenmode is het op dit gebied al niet veel beter. En dan is er nog het gebrek aan transgendermannen in de mode. De modeindustrie ‘experimenteert’ ermee, maar ook hier is nog een lange weg te gaan. En ik vraag me echt af waarom het toch zo moeilijk is voor de bedrijven om iets te doen op dit vlak. Elke ongeoorloofde kopie is strikt verboden zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van de Produpress NV 23