Miles

Views
4 months ago

Miles #43 - TIM BOURY *** CHEF

  • Text
  • Jaar
  • Schriftelijke
  • Voorafgaande
  • Verboden
  • Strikt
  • Kopie
  • Ongeoorloofde
  • Produpress
  • Toestemming
  • Elke
Miles #43 - TIM BOURY *** CHEF

te nemen, uit angst met

te nemen, uit angst met de vinger te worden nagewezen”, aldus Poulain. Tijdens de rally van Bandama in Ivoorkust kruiste Hervé Poulain het pad van een zekere Jean Todt: “Het was al meteen duidelijk dat deze man de aanpak van de rallysport zou veranderen door discipline in te voeren.” Toen hij van de jonge coureur vernam dat deze op zoek was naar een wagen voor de eerstvolgende 24 uur van Le Mans, antwoordde Todt: “Hervé, er is maar één man die jouw plan kan begrijpen: Jochen Neerpasch. Hij heeft zojuist de motorsporttak van BMW opgezet, én hij is getrouwd met een galeriehoudster.” Sliding over het tapijt “Zo gezegd, zo gedaan: de toekomstige directeur van Scuderia en de FIA belde Neerpasch op om hem het idee voor te leggen. Jammer genoeg had deze laatste geen auto beschikbaar. “Maar een week later belt Neerpasch me op om me te vertellen dat hij er gewoon eentje bouwt! Ik kon het met moeite geloven” Als schilder en beeldhouwer “was Alexander Calder in twee opzichten een gunstige keuze”, vervolgt Hervé Poulain. “Hij woonde zes maanden per jaar in Touraine en hij had de beeldhouwkunst letterlijk in beweging gebracht.” De coureur herinnert zich nog dat hij Calder ging bezoeken in zijn huis in Saché: “Ik was in gezelschap van de dochter van Marc Chagall, en de bordeaux die Calder dronk was een Château La Conseillante.” © BMW AG. Een geschenk voor de toeschouwers op de circuits Voor de decoratie van de BMW 3.0 CSL met zijn 430 PK zescilinder-lijnmotor koos Alexander Calder voor grote blauwe, gele en rode vlakken. “Waarom?” vroeg Poulain hem. “Dat is het enige wat ik kan”, luidde het antwoord van de kunstenaar. Met deze bolide, die het startpunt zou betekenen van een lange serie Art Cars, “wilde ik ook een cadeau geven aan de toeschouwers door hen een kunstenaar te laten zien met makkelijk te bevatten werk. De vlakken van Calder bleken de perfecte keuze te zijn: het publiek was meteen verkocht, en begreep bovendien dat het niet om een mediastunt ging.” Na dit succes staat de hele kunstwereld op Poulains stoep: Jasper Johns, Kenneth Noland, James Rosenquist… Maar het zou Frank Stella worden die met zijn grafiekpapier de tweede Art Car, een 750 pk 3.0 CSL turbocompressor, opsmukte. Andy Warhol kreeg twee keer nul op rekest Hervé Poulain zelf was in het bijzonder gecharmeerd door het werk van Roy Lichtenstein. Zijn BMW 320 Group 5 met de karakteristieke stippen van de popartkunstenaar, beeldt de op- en ondergang van de zon uit zoals de coureurs van de 24 uur deze beleven. Van Warhol, voor de M1 Group 4, weigerde Poulain in eerste instantie twee ontwerpen, “een auto met camouflageprint en een andere bedekt met behangpapier met seringen”. De New Yorkse kunstenaar verliet uiteindelijk zijn Factory om naar München te trekken (Dachau om precies te zijn) en daar met grote penseelstreken een expressionistische auto te schilderen. Het beste resultaat van de BMW Art Cars in Le Mans werd overigens behaald door de M1 van de hand van Warhol, die in 1979 als zesde eindigde in het algemeen klassement. Hervé Poulain zat in Le Mans achter het stuur van vier van de negentien BMW Art Cars die tot op heden zijn geproduceerd. Met veel overtuiging beweert hij: “De auto’s die ik heb bestuurd, beschouw ik als mijn wettelijke dochters. Als ik ze vandaag terugzie, besef ik wat een geluk ik heb gehad! Ze stralen nog steeds en vertonen geen enkel spoor van ouderdom.” Onder de overige Art Cars bevinden zich modellen die geschilderd zijn door Jeff Koons, Ólafur Elíasson, Jenny Holzer, David Hockney, Sandro Chia en Robert Rauschenberg. Een ware moderne kunstgalerie. n In 1979 komt Andy Warhol persoonlijk naar Dachau, in de buurt van München, om de M1 met de hand te beschilderen. Hervé Poulain herinnert zich: “Hij danste als een goeroe rond het model. Hij pakte zijn penselen en wierp de verf op de auto. Waar het hem om ging, was de vermenging van de pigmenten tegen een snelheid van 300 km per uur.” © Stephan Bauer © BMW AG 36 Elke ongeoorloofde kopie is strikt verboden zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van de Produpress NV

VOITURIER MICHEL RENARD VOITURIER VAN COMME CHEZ SOI Wanneer je favoriete restaurant midden in de stad ligt, is het niet vanzelfsprekend om je wagen vlakbij te parkeren. Toprestaurants hebben daar een oplossing voor: de voiturier. Michel Renard, voiturier bij Comme Chez Soi, doet zijn verhaal. Chris Vermuyten Michel Renard werkt al 34 jaar voor Comme Chez Soi. Hij staat steeds klaar om je wagen met de grootste zorg te parkeren… én op het juiste moment terug te brengen. Al die tijd zag hij de hele beau monde van ons land en ver daarbuiten passeren. “Wie dat allemaal waren? Je vraagt me beter wie ik niet heb gezien,” lacht hij. “Dat gaat van royals tot ministers, filmsterren zoals Leonardo di Caprio, en muzikanten, bijvoorbeeld Prince en Quincy Jones.” Dergelijke bekendheden rijden uiteraard niet met een doordeweekse auto. “Dat klopt, de mooiste wagens gaan door mijn handen: Rolls Royces, Bentleys, Lamborghini’s en Ferrari’s. Ik kan er zonder problemen mee rijden, dat zit gewoon in mijn vingers. Tenslotte is de essentie dezelfde voor iedere auto. Ik bekijk het even allemaal, en dan vertrek ik. Let wel, het wordt er niet makkelijker op. Elektrische wagens, auto’s met of zonder sleutels,… Soms stapt iemand het restaurant binnen met de sleutel in zijn broekzak, en moet ik er achteraan.” Michel Renard parkeert de auto’s doorgaans gewoon voor de deur, op het Rouppeplein zelf. “Er staan hier bijna uitsluitend auto’s van de bewoners geparkeerd, en die staan er de hele dag. Ik kan dus gemakkelijk dubbel parkeren. Ik ben ook altijd aanwezig, en kan indien nodig een auto meteen verplaatsen. Ook de politie kent mij – ik heb hier nog nooit een opmerking gekregen. Ik zorg er immers steeds voor dat ik niemand hinder.” De auto van de klant moet ook weer worden voorgereden, aan het einde van de middag of avond. Hoe weet hij welke wagen bij wie hoort? “Ik heb daar een eigen systeempje voor uitgedokterd. Ten eerste bekijk ik de mensen goed, en schrijf ik in enkele persoonlijke kenmerken op in mijn boekje. Groot, geen das, een rode jurk… Ik wacht even en ga dan binnen in het restaurant, kijk discreet waar die mensen zitten, noteer het tafelnummer en leg een jeton met dat nummer aan de kassa. Hun autosleutels krijgen hetzelfde nummer. Wanneer ik van mijn collega in het restaurant een seintje krijg dat een tafel aan het afrekenen is, weet ik welke wagen ik moet voorrijden. En… ik heb me heus wel eens vergist. Dat gebeurt voornamelijk als er meerdere wagens van hetzelfde merk zijn. Zoiets heeft echter nog nooit een probleem veroorzaakt – met een kwinkslag kom je hier meestal mee weg. Nog gekker: ooit vergat iemand zijn wagen mee te nemen. Het restaurant was leeg, maar ik had nog één wagen staan. Ook dat werd een paar uur later opgelost: de klanten hadden gewoon een wandelingetje gemaakt in de stad. Ze herinnerden zich later pas dat hun auto hier nog stond.” Op een veilige plek, dus. Michel Renard is een tevreden man die dit werk met plezier doet. “Toen ik hier al die jaren geleden aankwam, dacht ik: oké, zo’n baan is leuk voor een jaartje of vijf. Maar kijk, ik ben er nog steeds. Mijn maatpak en kepie passen nog, en mijn werk is niet veel veranderd. Alleen de fooi verdwijnt soms, niet uit onwil, maar omdat alles nu elektronisch gebeurt. Haast niemand heeft nog cash geld op zak.” n Voiturier Michel Renard, 34 jaar in dienst van een waar gastronomisch monument in Brussel Elke ongeoorloofde kopie is strikt verboden zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van de Produpress NV 37